وَ إِذِ اسْتَسْقى مُوسى لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصاكَ الْحَجَرَ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ كُلُوا وَ اشْرَبُوا مِنْ رِزْقِ اللهِ وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدينَ [60]و [بياد آوريد] زماني را كه موسى براى قوم خويش، آب طلبيد؛ به او گفتيم: «عصاى خود را بر آن سنگ مخصوص بزن!» ناگاه دوازده چشمهي آب از آن جوشيد؛ آنگونه كه هر طايفه (از طوايف دوازدهگانه بنیاسرائيل)، چشمه خود را مىشناختند [و گفتيم:] «از روزىِ خداوند بخوريد و بياشاميد؛ و در زمين به فساد نكوشيد».موسی برای قوم خویش، آب طلبید۱ -۱ (بقره/ ۶۰)الباقر (علیه السلام)- إِنَّ قَوْمَ مُوسَی (علیه السلام) لَمَّا شَکَوْا إِلَیْهِ الْجَدْبَ وَ الْعَطَشَ اسْتَسْقَوْا مُوسَی (علیه السلام) فَاسْتَسْقَی لَهُمْ.امام باقر (علیه السلام) زمانیکه قوم موسی (علیه السلام) از خشکی و تشنگی شکایتکرده و از موسی (علیه السلام) آب درخواست نمودند، او [از خداوند] برای آنها آب خواست.تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۸بحارالأنوار، ج۳۶، ص۲۶۵/ المناقب، ج۱، ص۲۸۲.۲- (بقره/ ۶۰)العسکری (علیه السلام)- طَلَبَ لَهُمُ السَّقْیَ لَمَّا لَحِقَهُمُ الْعَطَشُ فِی التِّیهِ وَ ضَجُّوا بِالْبُکَاءِ إِلَی مُوسَی (علیه السلام) وَ قَالُوا: هَلَکْنَا بِالْعَطَشِ. فَقَالَ مُوسَی (علیه السلام): إِلَهِی! بِحَقِّ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) سَیِّدِ الْأَنْبِیَاءِ وَ بِحَقِّ عَلِیٍّ (علیه السلام) سَیِّدِ الْأَوْصِیَاءِ وَ بِحَقِّ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) سَیِّدَهًِْ النِّسَاءِ وَ بِحَقِّ الْحَسَنِ (علیه السلام) سَیِّدِ الْأَوْلِیَاءِ وَ بِحَقِّ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) سَیِّدِ الشُّهَدَاءِ وَ بِح

عاقبت شریک گرداندن غیرمعصوم در امامت'>امامت [شرک در امامت]ثقة الاسلام کلینی و شیخ نعمانی (رضوان الله علیهما) روایت کردهاند:۶- محمد بن يحيى، عن محمد بن الحسين، عن محمد بن سنان، عن طلحة بن زيد عن أبي عبد الله عليه السلام قال: من أشرك مع إمام إمامته من عند الله من ليست إمامته من الله كان مشركا بالله.حضرت امام صادق (علیه السلام) فرمودند: هر کس در امامت امامی که از ناحیه خداوند است، شخصی دیگری را که از سوی خدا نیست [یعنی غیر معصوم] شریک و سهیم بداند، مشرک به الله گشته است.الکافی، تألیف ثقة الاسلام کلینی: جلد ۱، صفحه ۳۷۳، حدیث ۶، چاپ دار الکتب الاسلامیةالغیبة، تألیف ابن ابی زینب نعمانی: باب ۷، حدیث ۸، صفحه ۱۲۹، چاپ دار الجوادین

حضرت امام رضا (علیه السلام) می فرمایند:الامام انیس الرفیق والوالد شفیق والاخ شقیق والام بره بالولد الصغیر...امام انیسی است رفیق ، و پدری است دلسوز و برادری است همزاد [دوقلو] و مادریست مهربان نسبت به فرزند کوچک خود [فرزند کوچک کثیف کاریش زیاد است]...درجات دوستی به ترتیب زیر است:۱- آشنا: کسی را فقط میشناسیم مانند مغازهدارِ محله۲- دوست: مانند دوستان درون مدرسه که کمی با هم گفتگو میکنیم۳- رفیق: کسی که با او درد و دلهای خود را در میان میگذاریم و با او به مسافرت میرویم.۴- انیس: میتوان گفت که در دنیای امروزی وجود ندارد.!....طبق حدیث بالا امام انیسی است رفیق ، یعنی از مرحله چهارم و از انیس هم بالاتر است و خود را پدری دلسوز میخوانند و برادری همزاد!!! یعنی چقدر امام سطح خود را پائین میآورد که خود را همزاد مردم میخوانند و جالبتر آنکه خود را مادری دلسوز نسبت به فرزند کوچک خود میخوانند. همانطور که در بالا توضیح داده شد ، برای چه فرزند کوچک؟ زیرا فرزند کوچک کثیف کاریش زیاد است!!!....چه خوب است هنگام دعا بگوئیم: یا صاحب الزمان شما مگر پدر من نیستید و خود را برادر همزاد و انیسی رفیق و مادری مهربان نسبت به فرزند کوچک خود خواندید ...